Coś pomiędzy rzeczywistością obiektywną a emocjami, które spowalniają.
Niczego w tej materii nie da sie przyśpieszyć.

Nie lubię bardzo gdy tak spokojnie mówię, nigdy-z rzadka tak robię.
Nie lubię tak patrzeć w podłogę…
tak oddychać spokojnie,tak rozciągać w nieskończoność, cokolwiek w ręce mi wpadło przed minutą, kiedy zacisnęłam między palcami, do odwołania.

I powinno być lżej-bo rzeczywistość stała się wreszcie taka,jak chciałam.
Powinno być wyraźniej i mgła strachu powinna się rozpłynąć.

A ja szczerze czuję się tak,jak bym uciekła sprzed ołtarza.
(do ślubu polecam wygodne buty)

i ciekawe,czy to nie lepsze,niż kiedy „zabraknie Ci benzyny na świętokrzyskim”.
w tym metaforycznym sensie.
bo mi zabrakło.

hm.a przecież jedzeniem nie można się bawić.

Każdy to ma.

A najlepiej czyta się pod choinką…

Paris, je t’aime – i mimo,że zimno było,jak diabli,to letnie kino pod gwiazdami wciąż nie zawiodło-film, bardzo polecam i proszę się nie zrażać miłosnym tytułem.

czuję na palcach ich zapach…
pokusom warto ulegać…